Εξομολογήσεις ενός ανήλικου και ενός ενήλικου μυαλού: Γιατί σιχαίνομαι τη θάλασσα

Posted: 09/07/2012 in Ellada

Αναγνωρίζω ότι είμαι μια φαιδρή μειοψηφία. Αναγνωρίζω ότι προκαλώ το μένος, την οργή και το χλευασμό σου. Αναγνώρισε ότι είσαι λίγο μαζόχας.

Υπάρχουν κι άλλοι σαν εμένα εκεί έξω. Οι κλασικοί που τάχα σιχαίνονται το να τσουρουφλίζονται από τον ήλιο, αλλά άμα λάχει μαζεύονται καμιά Κυριακή και οργανώνουν μπάνιο ΕΝΤΟΣ(!) Αθήνας και γυρίζουν σπίτι στις 7 το απόγευμα σαν λοβοτομημένοι που κατά τη διάρκεια της εγχείρησης κάποιος τους τηγάνιζε το σώμα, λες και δεν έφτανε ό,τι συνέβαινε στο μυαλό. Ντεμέκ αντι-θαλασσικοί.

Υπάρχουν οι άλλοι, οι και καλά συνειδητοποιημένοι βαριεστημένοι με την παραλία, που όμως σπεύδουν να ενημερώσουν -προς αποφυγή παρεξηγήσεων και για να μην φανούν μαλάκες στο γκομενάκι της παρέας- ότι ΞΕΡΟΥΝ μπάνιο κι ότι απλά τους ενοχλεί η υπεριώδης ακτινοβολία και η ταλαιπωρία του πηγαινέλα. Αυτοί είναι πιο επικίνδυνοι από τους πρώτους.

Μην στα πολυλογώ, νομίζω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που μισεί περισσότερο τη θάλασσα από εμένα. Και δηλώνω υπερήφανα και με κάθε κόστος ότι όχι ρε φίλε, δεν κάνω εκπτώσεις. Σχεδόν ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΜΠΑΝΙΟ. Και νιώθω λίγος όταν φοράω σαγιονάρες. Παντού.

Μπορείς ήδη να αρχίσεις να λοιδωρείς. Μπορείς να με βρεις στο Twitter και να με λοιδωρήσεις κι εκεί. Εμπρός. Ξεκίνα. Περιμένω. Σου δίνω δύο λεπτά. Πέντε. Μόλις γυρίσεις όμως, σε παρακαλώ/προτρέπω να κάτσεις να διαβάσεις τη συνέχεια. Κι αν είναι, στο τέλος, ξαναμπαίνεις στα σχόλια και συνεχίζεις το λιθοβολισμό.

Που λες, μικρός θυμάμαι ότι ήξερα μπάνιο. Φυσικά, το θέμα μας δεν είναι ότι μισώ τη θάλασσα επειδή δεν ξέρω να κολυμπάω καλά. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω να κολυμπάω καλά επειδή μισώ τη θάλασσα. Αν πάμε μαζί για μπάνιο, δεν υπάρχει περίπτωση να με χάσεις από το οπτικό σου πεδίο όταν μπω στο νερό. Είτε θα είμαι έξω έξω να κάθομαι και καλά άνετος και να κουβεντιάζω -πού να φανταστεί το κορίτσι από τη διπλανή πετσέτα το πρόβλημά μου;- για το πώς ο Θωμάς ο Μαύρος θα σώσει την ομάδα μας είτε θα είμαι στα 30 βήματα, πατώνοντας ΠΑΝΤΑ, όρθιος να κουβεντιάζω κάτι άλλο. Ή άντε να παίζω βόλεϊ.

 

Αν η μπάλα πάει κατά λάθος προς τα μέσα, προφανώς ή θα πάει άλλος να την πιάσει ή θα πάμε να αγοράσουμε άλλη.

Στα λέω και θα στα πω με θάρρος. Άλλωστε, στην ζωή ενός άντρα δεν υπάρχουν πολλές πιο άβολες στιγμές από εκείνη που ομολογεί στο κορίτσι του, όταν συνειδητοποιήσει ότι δεν θα έχει χωρίσει μέχρι να πάνε διακοπές, ότι να, μωρέ, δεν είναι και ο Γιάννης Δρυμωνάκος. Έ, βασικά, εγώ προσωπικά δεν είμαι ούτε το 10χρονο αγοράκι που βλέπετε δίπλα να κάνει το πρώτο του μπάνιο χωρίς μπρατσάκια. Δεν ξέρω πώς επιπλέεις στο νερό. Και όσο περισσότερο επιμένουν ΟΛΟΙ ότι η άνωση δεν θα σε αφήσει να βουλιάξεις, κάθε φορά που αφήνω τον εαυτό μου να επιπλεύσει, νιώθω περίπου 250 κιλά και 5 τρίαινες του Ποσειδώνα να με τραβάνε κάτω. Και εννοείται πως τηρώ τους κανόνες. Δεν μπαίνω ποτέ φαγωμένος στη θάλασσα.

Έχοντας ως δεδομένο από τα 16-17 που ξαναπήγα στη θάλασσα (μετά από δεν θυμάμαι πόσα χρόνια) ότι είμαι καλύτερος στο βιολί απ’ ότι στο κολύμπι (δεν έχω πιάσει βιολί στα χέρια μου), το μίσος μου για όλους τους άλλους, τους φυσιολογικούς, μεγάλωνε κάθε καλοκαίρι.

 

Πήρα όλο το βάρος της ευθύνης-ανικανότητας πάνω μου. Οι άλλοι ήταν οι ΟΚ κι εγώ ο γελοίος.

 Μέχρι που μεγάλωσα, ωρίμασα, διάβασα μερικά βιβλία (σχεδόν τέλειωσα το βασανιστικά ανυπόφορο «Ο Δρόμος του Ειρηνικού Πολεμιστή»), κατάφερα 2-3 πράγματα που ισοφάρισαν το μείον του να μην ξέρω μπάνιο και είδα την αλήθεια κατάματα. Το πακέτο «παραλία, μπάνιο, λάδια, πέτρες που σου ξεσκίζουν τα πόδια, γριές που κατουράνε στο νερό και παιδάκι που φτιάχνουν ξεβράκωτα κάστρα στην άμμο» αρέσει σε ανθρώπους που πραγματικά θέλουν να τιμωρήσουν τον εαυτό τους για κάτι. Ανθρώπους που παίρνουν άδεια από τη δουλειά τους και λένε: «Πώς θα ξεσκάσουμε; Έ, ας πάμε σε μια παραλία με τη θερμοκρασία στους 65 βαθμούς Κελσίου, τον ήλιο έτοιμο να μας στείλει στο νοσοκομείο και τον καφέ να κοστίζει 6 ευρώ. Τι τέλεια που θα ‘ναι. Πραγματική ξεκούραση».

Ρε, πάτε λίγο καλά;

Να φανταστείς -θα σε απογοητεύσω και δεν θα σου δώσω άλλο πάτημα- ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΡΟΒΛΗΜΑ με όσους παίζουν ρακέτες. Είναι η διαφυγή μου κάθε φορά που θέλω να πηδήξω θέλω να μην χαλάσω την παρέα και νιώθω τη σάρκα μου να λιώνει και το κεφάλι μου να μεγεθύνεται. Βλέπω αυτούς που παίζουν ρακέτες -όσο πιο σοβαρά το παίρνουν, τόσο καλύτερα περνάω- και η ώρα κυλάει με ένα αναπάντεχα γελοίο διασκεδαστικό θέαμα.

Κατά τα λοιπά, βάζω υποχρεωτικά λάδι κι ας σιχαίνομαι τον εαυτό μου πιο πολύ κι από εκείνη τη φορά που ξύπνησα με ένα μπροστινό δόντι λιγότερο, μόνο και μόνο για να τελειώσει το μαρτύριο με το φεύγα. Όταν γυρίζω σπίτι με τάσεις ξεφλουδίσματος, μην μπορώντας να ξαπλώσω ανάσκελα για να μην μείνει το δέρμα μου στο κρεβάτι όταν σηκωθώ, θέλω το εξής ένα.

 

Να τυπώσω φυλλάδια και να γυρίσω όλες τις παραλίες της Αττικής, ρωτώντας σας με την πούστικη ευγένεια θρησκευτικού προσηλυτιστή, «ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΑΥΤΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ;».

 

Δεν θα σε βγάλω προβληματικό. Εγώ είμαι ο περίεργος στην υπόθεση. Αλλά με ατράνταχτα επιχειρήματα. Τσακώνομαι anytime. γι’ αυτό αν θες. Παραδέχομαι (και σωπαίνω για πάντα) ότι είναι δροσιστικό να μπαίνεις στο νερό εν μέσω θερμοκρασιών Μόρντορ, ότι είναι ανακουφιστικό να βλέπεις τις φετινές τάσεις στα μαγιό πάνω σε ωραία κορίτσια, ότι… αυτά, δεν έχει άλλα. Άσε με λοιπόν να κλείσω με μερικές ερωτήσεις. Μην τις πάρεις πολύ σοβαρά. Θα προτιμούσα να τις πάρεις μαζί σου στην παραλία την επόμενη φορά. Έχουμε και λέμε λοιπόν.

Ποιος σώφρων άνθρωπος δεν εκνευρίζεται όταν πηγαίνει να ξεπλύνει τα πόδια του στο νερό για να βάλει τις σαγιονάρες του και μέχρι να φτάσει στο αμάξι τα πόδια του έχουν γίνει πάλι σκατά;

 

Ποιανού δεν χαλάει ολόκληρη η εβδομάδα όταν γυρνώντας από το Μαύρο-Λιθάρι-ποιος-διάολο-το λένε περνάει 3,5 ώρες καμμένος μες στις λαμαρίνες του αυτοκινήτου του μέχρι να φτάσει σπίτι;

 

Ποιος δεν χάνει το κέφι του όταν σε απόσταση 10 μέτρων προλαβαίνει να δει χτισμένους μποντιμπιλντεράδες με μεγαλύτερο στήθος από τη μέση Ελληνίδα και γυμνασιοκάγκουρες που παλεύουν να περάσουν την τάξη και προς το παρόν ξεδίνουν στην παραλία με το τρίπτυχο «φραπεδούμπα-καγκουρόγυαλο Arnette-πανάθλια χωρατά ζευγαρώματος (been there, done that) προς τις συμμαθήτριές τους που παρεμπιπτόντως βγάζουν καλύτερο μέσο όρο» απ’ αυτούς;

Ποιος την παλεύει με την αδάμαστη ελληνική οικογένεια που έχει κατασκηνώσει στην παραλία; Με τον σταρχιδιστή πατέρα που χαζεύει μέσα από τα γυαλιά ηλίου των κώλο της γκόμενάς σου, με τα πιτσιρίκια που στριγγλίζουν γιατί κατά βάθος έχουν καταλάβει ότι μισείς τη θάλασσα, τη μάνα που τα κυνηγάει με το τάπερ και το Κόπερτον και την μεγαλύτερη κόρη να διαβάζει παγερά αδιάφορη και ξινή ένα βιβλίο του Κοέλο (δεν έχει σημασία ποιο, όλα ίδια είναι) σαν να μην υπάρχει αύριο;

 

Ποιος δεν θέλει να πεθάνει όταν φοράει το T-shirt του και τον τσιμπάνε τα αλάτια λες και τον τρώνε τα σκουλήκια underground;

 

Ναι, είμαι μίζερος, αλλά άκου και το τελευταίο. Κλείνω. Τελειώνω. Ποιος δεν μεταμορφώνεται σε Χουλκ όταν μπαίνει δειλά δειλά στο νερό γιατί κάνει ΨΟΦΟ και ένας γελοίος τύπος που ψηφίζει ακόμα ό,τι του πουν οι γονείς του τον καταβρέχει πέφτοντας σαν σακί στο νερό και κάνοντάς τους όλους λούτσα;

Τι; Οι κανονικοί άντρες μπαίνουν στο νερό με μακροβούτι; Καλά, τι διαβάζεις τόση ώρα; Τη βιογραφία του Μοχάμεντ Άλι;

oneman.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s